hasefe teyzenin ali'ye sarılıp ağlamasıyla gözleri nemlendiren bir bölümle ekrana gelen dizi. eskiler boşa dememiş ana gibi yar olmaz diye. kötü de olsa evlat efendim atsan atılmaz, satsan satılmaz. son olarak neriman karakterine hayat veren ve bizleri kendisinden ciddi anlamda soğutan zeyno eracar hanımı ayakta alkışlıyorum. kötü kadın karakterini her insan başaramaz. bravoo zeyno hanım. her ne kadar oynadığınız karaktere beddualar saydırsam da affola. rolünüzün hakkını fazlasıyla veriyorsunuz.

şimdi bu bölümde laklakı düzgünce oynatmaya çalışıp da oynatamadığı esnada osman'ın suratı öyle bir hal alıyordu ki, dizinin o bölümünü o sahnelerden itibaren ve kamera osman'ın yüzüne kilitlenmiş haldeyken izlemeye başlayan, osman'ın laklakını görmeyen biri osman'ın masturbasyon yaptığını düşünebilirdi. böyle bir yüzü gözü seyirmeler, dudağını ısırmalar, kaşlarını çatmalar falan... hayır tamam sinir oluyorsun da, senin sinir olman böyleyse...

ali kaptanın evini nasıl örümcek sarmış arkadaş. bir de o nasıl örümcekmiş Çiçekli Elbise arkadaş, evin içini dışını döşemiş sanki yüz yıldır eve uğrayan yok.

-napmışsın örümcek abi sen, iki yıl hep kabız mı oldun nedir, kalın kalın örmüşsün tüm evi. bir de kafan kıyak mıydı neydi, iki içe bir dışa, haraşo yapaydın, overlok geçeydin, hep bozuk ağ örmüşsün, ayıp ama.

giyenini vezir de, rezil de edebilen kıyafet. yakıştırmasını bilmekle ilgili olsa gerek -ki ikinci gruba dahil olan örneklerden her gün onlarca görmeme rağmen ilk grupta olanları numunelik bazda izleyebiliyorum. bunlardan biri de benim iş arkadaşım olur uzaktan. öyle uzun boylu, yapılı bir adam olmamakla beraber, hayatımda gördüğüm, takım elbiseyi iyi taşıyan bir kaç insandan biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. hatta adama sırf bu yüzden bir hayranlık bile besliyorum ("huyunu suyunu bilir misin?" desen kalırım öyle). bir gün takıcam koluma bu adamı, önünden geçtiğim odalarda kendisini boydan Son Moda Kıyafetler göstererek "takım elbise budur beyler; ceket kol uzunluğu şöyle olmalıdır; bu renklerle şu renk ayakkabı/çorap giyilir, kemer kravat takılır; dilsiz uşak hangi ulvi amaçlarla odalarda bulundurulur...vs" diye kendisini canlı manken olarak kullanacağım anlatılar düzenleyeceğim. ibret-i alem için yapacağım bunu sanırım (ilerde).

bugün ki iş görüşmesinde şirket yöneticilerinden birisi, gri takım elbiseyle iş görüşmesine gelen elemanı kenara çekerek bir şeyler söyledi. bizde merak ettik, hayırdır ne dedi sana diye, şöyle demiş: "kızmak, gücenmek, kırılmak yok, her zaman iş görüşmelerine koyu renk takım elbiseyle gel, bu önemli bi faktördür."

sanem hanım sana da sözlerimi hazırladım merak etme. lan sen nası bi kadınsın. gelmişsin 50 yaşına, 18 yaşındaki kızla sidik yarıştırıyosun. ayıp lan. yok apartmandan attırmalar, yok huzurumuzu kaçırıyolar, yok apartman silah sesi bile duydu sayenizde. lan yatacak yerin yok sanem. zaten emirtoşumun aklına da sen düşürdün feriha-kaptan ilişkisini.

bu arada biz kaptandan daha cool bi karakter olamaz diye düşünürken, başımıza kaptanın kardeşi çıktı. adam doğduğundan beri görmediği abisini buluyo, "babama benziyomuş" diyo odasına geçiyo. biz izleyici bir sarılma bi öpüşme bi ağlaşma bekledik. aman o da zor. analarıyla bile "siz"li konuşuyo bu gavatlar.

cansu denilen kızın bir temiz sopayı hakettiği dizi. senaristler sizden rica ediyorum oyalar örnekleri gelecek bir bölüm şu kızı dövdürün birilerine nolur lan. ekran başında tırnaklarımı yiyip saçlarımı yoluyorum sinirden. yelloz seni. bir de bu kızı ne zaman okulda görsem defter yerine çanta taşıyor. android misin kızım sen nereye kaydediyon o bilgileri.

meğersem beykent üniversitesi okul değil de kafe gibi bir yermiş sanırım. defterle giden bir feriha var lan. ayrıca aşk-ı memnu'nun biricik hizmetçisi cemile de bir zayıflamış bir güzelleşmiş ki sormayın. kafede bık bık konuşurken koray şunun dudağına bir yapışsa da ateşini alsa azıcık.